Woensdag gaan kijken naar de nieuwe show van Kommil Foo “Wolf”.
De titel verwijst naar “ de wolf die een beetje in ieder van ons leeft”. Wolf is geenszins een herhaling van eerdere shows. De broers gaan op zoek naar een nieuwe balans tussen tragiek, realisme en humor. Ze zijn ondertussen allebei veertigers en dat merk je duidelijk in hun show die meestal draait rond thema’s als midlife crisis, je vrouw bedriegen, eenzaam op een flatje wonen…kortom de (on)zin van het leven.
Wie hun vorige show “Spaak” heeft gezien zal moeten wennen aan hun nieuwe productie.
Alles is nu veel soberder, weinig attributen op de scène (het podium is bijna leeg, met een vleugel, gitaar), minder spektakel en humor, weinig franjes: beide heren staan soms letterlijk en figuurlijk naakt op het podium.
De teksten en liedjes zijn als naar gewoonte erg sterk en vloeien naadloos in elkaar over.
Textueel zit het wel snor: de soms heerlijk absurdistische zinnen zoals alleen Kommil Foo ze kan bedenken zijn er weer zoals vroeger. Inhoudelijk is dit een sterk programma. En toch mis ik de “ schwung” van Spaak en vroegere voostellingen: “Wolf” is even wennen…
